Constantin Cavafis : J’ai tant contemplé * Ετσι πολύ ατένισα

J’ai tant contemplé

J’ai tant contemplé la beauté

que ma vue en est remplie.

Lignes du corps. Lèvres empourprées. Membres voluptueux.

Des cheveux pareils à ceux des statues grecques ;

toujours beaux, même quand ils sont dépeignés,

et qu’ils retombent à peine, sur la blancheur des fronts.

Visages de l’amour, comme les voulait

ma poésie… dans les nuits de ma jeunesse,

dans mes nuits, secrètement rencontrés…

Ετσι πολύ ατένισα

Την εμορφιά έτσι πολύ ατένισα,

που πλήρης είναι αυτής η όρασίς μου. 

Γραμμές του σώματος. Κόκκινα χείλη. Μέλη ηδονικά.

Μαλλιά σαν από αγάλματα ελληνικά παρμένα·

πάντα έμορφα, κι αχτένιστα σαν είναι,

και πέφτουν, λίγο, επάνω στ' άσπρα μέτωπα.

Πρόσωπα της αγάπης, όπως τάθελεν

η ποίησίς μου... μες στες νύχτες της νεότητός μου,

μέσα στες νύχτες μου, κρυφά, συναντημένα...

So long I gazed

So long I gazed on beauty,

that it completly fills my vision.

Lines of the body. Red lips. Sensuous limbs.

Hair as if taken from Grecian statues,

always lovely, even when encombed

and falling a little over the white temples.

Faces of love, as my poetry

fancied them... within the nights of my youth,

within my own nights, secretly encountered...

Translation by Evangelos Sachperoglou, in C.P. Cavafy, The collected poems, Oxford.