Kostas Karyotakis : Printemps * Άνοιξη

dornac

21 mai 2020

Άνοιξη

Στον κήπο απόψε μου μιλεί μια νέα μελαγχολία.
Βυθίζει κάποια μυγδαλιά τον ανθοχαμόγελό της
στου βάλτου το θολό νερό. Και η θύμηση τής νιότης
παλεύει τόσο θλιβερά την άρρωστη ακακία...

Εξύπνησε μια κρύα πνοή μες στη σπασμένη σέρα,
όπου τα ρόδα είναι νεκρά και κάσα η κάθε γάστρα.
Το κυπαρίσσι, ατελείωτο σα βάσανο, προς τ' άστρα
σηκώνει τη μαυρίλα του διψώντας τον αέρα.

Και πάνε, πένθιμη πομπή λες, της δεντροστοιχίας
οι πιπεριές και σέρνονται τα πράσινα μαλλιά τους.
Οι δύο λατάνιες ύψωσαν μες στην απελπισία τους
τα χέρια. Κι είναι ο κήπος μας κήπος μελαγχολίας.

Printemps

En ce jardin ce soir le cafard me reprend.
Le sourire des fleurs dans la mare se noie.
De mes jeunes années le souvenir tournoie
dans les branches sans joie de l'acacia souffrant.

Un souffle froid parcourt la serre ouverte aux vents.
Dans le cercueil des pots, les roses sont défuntes.
Le cyprès vers les cieux lance tout droit sa plainte,
assoiffé d'air et noir et long comme un tourment.

Les poivriers mélancoliques, sans espoir,
funèbre procession, traînent leurs vertes tresses.
Dolents, les deux palmiers lèvent dans leur détresse
les bras. Notre jardin sombre dans le cafard.