Palamas : Mon regret le plus vif * Ο πιο τρανός καημός μου

dornac

18 avr. 2013

Un poème du poète grec Kostis Palamas :

Mon regret le plus vif

En cette heure dernière où la mort
viendra doucement éteindre ma lumière, un remords
se fera pour moi lancinant.

Ce ne sera pas les creux syllogismes, les années perdues,
les tracas de la pauvreté ni le désir sans fin d'aimer,
–ce ne sera même pas ma vie, enchaînée solitaire
au vouloir ingrat de la Muse, ce ne sera
pas toi non plus, ma pourtant si chère maison.

Le plus vif d'entre mes regrets
sera de n'avoir pu vivre en ta compagnie, Nature
verte au-dessus des monts, des forêts et des mers–
sera de n'avoir su, la tête courbée sur mes livres,
oui t'aimer, ô Nature, pleine sagesse et seule vie !

Ο πιο τρανός καημός μου

Την ώρα την υπέρτατη που θα το σβη το φως μου
αγάλια αγάλια ο θάνατος, ένας θε να είν’ εμένα
ο πιο τρανός καημός μου.

Δε θα είν’ οι κούφιοι λογισμοί, τα χρόνια τα χαμένα,
της φτώχειας η έγνοια, του έρωτα η ακοίμητη λαχτάρα,
μια δίψα μέσ’ στο αίμα μου, προγονική κατάρα,
μήτε η ζωή μου η αδειανή συρμένη απ’ το μαγνήτη
πάντα της Μούσας, μήτ’ εσύ, χιλιάκριβό μου σπίτι.

Ο πιο τρανός καημός μου
θα είναι πως δε δυνήθηκα μ’ εσέ να ζήσω, ω πλάση,
πράσινη απάνου στα βουνά, στα πέλαγα, στα δάση,
θα είναι πως δε χάρηκα σκυφτός μέσ’ τα βιβλία,
ω φύση, ολάκερη ζωή, κι ολάκερη σοφία!