Kostis Palamas : Le satyre ou la chanson nue
16
avr.
2017
Ὁ Σάτυρος - Στὴ γύμνια τὴν ἡλιόκαλη τῆς ἀθηναίϊσσας μέρας κι ἀνίσως καὶ φαντάξη σου κάτι ἄντυτο σὰν τέρας, κάτι σὰ δέντρο ἀφύλλιαστο καὶ δίχως ἴσκιου χάρη, ἀδούλευτο λιθάρι, ξεραγκιανὸ κορμί, Κάτι γυμνὸ καὶ ξέσκεπο στὰ ὀλανοιγμένα πλάτια, ποὺ ζωντανὸ θὰ τὄδειχναν μόνο δυὸ φλόγες μάτια, κάτι ποὺ ἀπὸ τοὺς σάτυρους κρατιέται, καὶ εἶν᾿ ἀγρίμι, καὶ εἶν᾿ ἡ φωνή του ἀσήμι, - μὴ φύγῃς εἶμ᾿ ἐγώ, Ὁ Σάτυρος. Καὶ ρίζωσα σὰν τὴν ἐλιὰ ἐδῶ πέρα, λιγώνω τοὺς ἀγέρηδες μὲ τὴ βαθιὰ φλογέρα. Καὶ παίζω καὶ παντρεύονται, λατρεύονται, λατρεύουν, καὶ παίζω καὶ χορεύουν ἀνθρῶποι, ζᾶ, στοιχιά. Le satyre ou la chanson nue...