Χαμόγελο Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μένει. Δε βρέχει πια. Κι η κόρη αποσταμένη στο μουσκεμένο ξάπλωσε τριφύλλι. Σα δυο κεράσια χώρισαν τα χείλη κι έτσι βαθιά, γιομάτα ως ανασαίνει, στο στήθος της ανεβοκατεβαίνει το πλέον αδρό τριαντάφυλλο τ’ Απρίλη. Ξεφεύγουνε απ’ το σύννεφον αχτίδες και κρύβονται στα μάτια της, τη βρέχει μια λεμονιά με δυο δροσοσταλίδες που στάθηκαν στο μάγουλο διαμάντια και που θαρρείς το δάκρυ της πως τρέχει καθώς χαμογελάει στον ήλιο αγνάντια. Sourire Ce soir est comme un rêve qui nous grise ; ce soir le val est un lieu enchanté. Dans le pré...
Νύχτα Στις μεσονύχτιες στράτες περπατάνε αποσταμένοι οι έρωτες κι οι γρίλιες των παράθυρων εστάξανε τον πόνο που κρατάνε Στις στέγες εκρεμάστη το φεγγάρι σκυμμένο προς τα δάκρυα του κι η μυρωμένη λύπη των τριαντάφυλλων το δρόμο της θα πάρει Ολόρθο το φανάρι μας σωπαίνει χλωμό και μυστηριώδικο κι η πόρτα του σπιτιού μου είναι σα ν' άνοιξε και λείψανο να βγαίνει. Σαρκάζει το κρεβάτι τη χαρά τους κι αυτοί λέν πως έτριξε· δε λεν πως το κρεβάτι οραματίζεται μελλοντικούς θανάτους. Και κλαίνε οι αμανέδες στις ταβέρνες τη νύχτα την αστρόφεγγη που θα' πρεπε η αγάπη ναν την έπινε και παίζουν οι λατέρνες....
Άνοιξη Στον κήπο απόψε μου μιλεί μια νέα μελαγχολία. Βυθίζει κάποια μυγδαλιά τον ανθοχαμόγελό της στου βάλτου το θολό νερό. Και η θύμηση τής νιότης παλεύει τόσο θλιβερά την άρρωστη ακακία... Εξύπνησε μια κρύα πνοή μες στη σπασμένη σέρα, όπου τα ρόδα είναι νεκρά και κάσα η κάθε γάστρα. Το κυπαρίσσι, ατελείωτο σα βάσανο, προς τ' άστρα σηκώνει τη μαυρίλα του διψώντας τον αέρα. Και πάνε, πένθιμη πομπή λες, της δεντροστοιχίας οι πιπεριές και σέρνονται τα πράσινα μαλλιά τους. Οι δύο λατάνιες ύψωσαν μες στην απελπισία τους τα χέρια. Κι είναι ο κήπος μας κήπος μελαγχολίας. Printemps En ce jardin ce soir...
Γράμμα απ' τη Μαρσίλια En t'écrivant j'ai déchiré page sur page,ami très cher. Ce port m'a donné le tournis,mais soi-en sûr : malgré tout ce remue-ménage,par la pensée nous demeurons toujours unis. Car j'ai pensé à vous le long du Boulevarddes Dames, accompagné de deux putes pompettes,alors que bruyamment passaient sur le trottoirdes gens venus des quatre coins de la planète ; Puis de nouveau dans la grouillante Canebière,puis rue Saint-Honoré, puis au Vieux-Port, la nuit,ainsi – pardonnez-moi – que dans la pétaudièredes caf'conc où la foule se presse à grand bruit. Là-bas, marins du nord, soutiers...
Proto taxidi etyche navlos ya to Noto dyskoles vardies, kakos ypnos kai malaria. Inai paraxena tis indias ta fanaria kai den ta vlépis, kathos lene me to proto. Per' ap' ti ghéfyra tou Adam, sti Notio Kina, chiliades paralavainès tsouvalia soghia. Ma outé stigmi den élismonisès ta logia pou sou pané mia koufia ora stin Athina. Sta nychia baini to katrami kai t'anavi chronia sta roucha ta psarolado myrizi, ki o logos tis mès sto myalo sou na sfyrizi « o bousoulas inai pou stréfi i to karavi ? » Noris batarise o kairos k'éki chalasi Skatzarisès, ma sé krata lypi mégali apopsé psofisane i dyo mou...
Η γήρανση του πληθυσμού σε σχέση με τη συνταξιοδότηση Τι ανηφόρες που έχει η ζωή. Μετά κάτι σαν τέρμα η στάση και μετά κενό. Πολλοί θέλουν να πετάξουν, αλλά μένουν βιδωμένοι στη γη. Κάνουν διάφορα επαγγέλματα με ομοιόμορφες κινήσεις. Κάνουν παιδιά στα σπίτια. Πολλοί λίγοι – ελάχιστοι – παραμένουν παιδιά. Κρύβουν τα παιχνίδια τους στην ντουλάπα. Τα βραδιά τα δείχνουν στο δαίμονα που τους ακολουθεί. Γελά αυτός με αγαθότητα, αποκαλύπτοντας μια σειρά άσπρα δόντια. Καθώς περνούν τα χρόνια, σπέρνουν μουσικές στο χωράφι τους κρυφοκοιτώντας τη μαρκίζα του ουρανού, όπου ο Θεός δημιουργούσε κρεματους κήπους,...
Ασημένιες μοτοσυκλέτες τρέχουν στο φεγγάρι Πως είμαι πλάι στη θάλασσα φορώντας γυαλιά φορώντας δέρμα. καθημερινές καταστροφές της εγκεφαλικής μου ουσίας από μικροπράγματα. Κάτι μεσημέρι που με σκέφτεσαι να σου κρύβω το φώς. Το χέρι μου τραβάει την ηδον ή κλωστ ή από τ α σκέλια σου. Πέφτουν σοβάδες μαζί με λαϊκα τραγούδια όπως στα παλιά ποιήματα. Οι φίλοι σκόνη σε βιβλία – είναι κάτι αμμουδιές στη μνήμη με αυγά γεγονότα περασμένα – Φράζοντας τη μύτη καταδύομαι στη ζωή Des motos d'argent roulent sur la lune Comment puis-je me trouver près des vagues portant des lunettes — portant une peau ? Catastrophes...
Η λύπη του έρωτα Σ’ ακούω με όλους τους πόρους μου να τρέχεις σε ξένες πόλεις, με ρούχα χάρτινα κάνοντας ένα θόρυβο που προμηνύει μεγάλη θάλασσα. Επιστρέφω στο κλειστό κύκλωμα της ζωής μου. Στο κανάλι σιωπή. Ταριχευμένες κινήσεις: μια καρέκλα μετακινείται χωρίς λόγο, ένα κρεβάτι κυλάει στο δρόμο. Στον τοίχο προβάλλεται η ίδια μαγική εικόνα – δεν μπορώ να ξεχωρίσω τον κυνηγό – Κοιμάσαι με στόμα γεμάτο μυστικά και βροχές. La tristesse de l'amour Je t'écoute par tous mes pores courir des villes étrangères, en habits de papier avec un bruit qui annonce une mer immense. Je reviens au circuit fermé de...
/http%3A%2F%2Fekladata.com%2FQ8crBe3F8qoOD5S3zKwx2_HWfX8%40250x149.jpg)