Yannis Ritsos : Demain, ils nous tueront sans doute * Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν

Demain, ils nous tueront sans doute

Nous sourions en dedans.
Ce sourire, nous le cachons maintenant.
Illégal le sourire, tout comme le soleil,
Illégale la vérité, elle aussi.
Nous masquons le sourire,
comme nous cachons dans notre poche,
la photo de notre bien-aimée,
comme nous cachons l'idée de liberté,
entre deux feuilles de notre cœur.
Tout le monde ici-bas a un ciel et le même sourire.

Demain ils nous tueront sans doute.
Ce sourire,
et dans ce ciel,
ils ne peuvent pas nous le prendre.

Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν

Χαμογελάμε κατά μέσα.
Αυτό το χαμόγελο, το κρύβουμε τώρα.
Παράνομο χαμόγελο, όπως παράνομος έγινε κι ο ήλιος,
παράνομη και η αλήθεια.
Κρύβουμε το χαμόγελο,
όπως κρύβουμε στην τσέπη μας,
τη φωτογραφία της αγαπημένης μας,
όπως κρύβουμε την ιδέα της λευτεριάς,
ανάμεσα στα δυο φύλλα της καρδιάς μας.
Όλοι εδώ πέρα έχουμε έναν ουρανό και το ίδιο χαμόγελο.

Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν.
Αυτό το χαμόγελο,
κι αυτόν τον ουρανό,
δεν μπορούν να μας τα πάρουν.

Traduction personnelle. Autres propositions bienvenues
(voir commentaires : merci à Amartia pour sa contribution)

Γιάννης Ρίτσος : Καπνισμένο τσουκάλι, 1975