nuit

Kostas Karyotakis : Nuit * Νύχτα

Νύχτα Στις μεσονύχτιες στράτες περπατάνε αποσταμένοι οι έρωτες κι οι γρίλιες των παράθυρων εστάξανε τον πόνο που κρατάνε Στις στέγες εκρεμάστη το φεγγάρι σκυμμένο προς τα δάκρυα του κι η μυρωμένη λύπη των τριαντάφυλλων το δρόμο της θα πάρει Ολόρθο το φανάρι μας σωπαίνει χλωμό και μυστηριώδικο κι η πόρτα του σπιτιού μου είναι σα ν' άνοιξε και λείψανο να βγαίνει. Σαρκάζει το κρεβάτι τη χαρά τους κι αυτοί λέν πως έτριξε· δε λεν πως το κρεβάτι οραματίζεται μελλοντικούς θανάτους. Και κλαίνε οι αμανέδες στις ταβέρνες τη νύχτα την αστρόφεγγη που θα' πρεπε η αγάπη ναν την έπινε και παίζουν οι λατέρνες....